عیش مدام

چه سرنوشت غم انگیزی 

که کرم کوچک ابریشم 

تمام عمر 

قفس می بافت 

ولی 

به فکر پریدن بود                           حسین منزوی(1325_1383) 

نمی دانم چه احساسی است 

گاهی در حالی که تمام وجودت زندگی را فریاد می زند 

آرزوی مرگ می کنی

 این روح تست 

پشیمان از بودن 

از حیات 

با تمام وجود می لرزد از ..

از ناتوانی  می ترسد    از مرگ 

 نه از مرگ   که از بیهوده گی مرگ 

از زندگی بدون هیچ ثمری 

شاید بشود گفت: درد جاودانگی

دنیا بدون من یعنی چه ؟

بدون من هم می چرخد ؟

مرگ یعنی انتظار ؟

چه خسته کننده خواهد بود دنیایی آن همه طولانی ! 

چه وحشتناک است دیدن جسمی متلاشی  که با آن عشق ورزیده ای و تنفر 

چه وحشتناک است که ببینی جهان همچنان می چرخد گویی تو هرگز نبوده ای 

چه وحشتناک است

چه وحشتناک است

و این وحشت در صورتی است  که باشد  دنیایی  برای انتظار 

برای دیدن 

برای ادامه !

 وای اگر که نباشد ! وای اگر نباشد 

 ما چه بوده ایم ؟ 

من هستم ؟ 

                                                                                                         بانو

در بلخ بود یا بخارا که از مادر زاده شدم  

                                      خسته ام  

                                                     به اندازه ی تمام قرونی که با هم نبوده ایم  

                                                                  تهی 

                                                                  سیاه   

                                                                   تلخ    

در سمرقند بود که عاشق شدم   

_ به مردانگی مردی _ 

حل که می شدیم  _در بلخ بود یا بخارا _ ؛  

                                                 سمرقند فریاد می کرد  

 آنگاه که سوخت  به تماشا نشسته بودم 

                                     سوخت 

                                                سوخت ....

                                                           خاکستر قند هم ، شیرین  است  

                                                                                                                              بانو

باران هم دچار روزمره گی شده  

او هم نمی شوید  

سیاهی را از چشمانت   

                                                            بانو